ಕಾಡಿನ ಕಾಲುದಾರಿ ಆರಂಭವಾದಂತೆ ತುಂಗಾ ನನ್ನ ತೋಳು ಹಿಡಿದಿದ್ದಳು. ಅವಳ ಮೊಲೆಗಳು ನನ್ನ ತೋಳಿಗೆ ಹಿತವಾಗಿ ಒತ್ತುತ್ತಿದ್ದವು. “ಭಯಾನಾ” ಸುಮ್ಮನೇ ಕೆಣಕಿದೆ. “ಆಹಹ, ಆಗೆಲ್ಲಾ ನಾಲ್ಕು ಪೊದೆ ಕಂಡರೆ, ನಮ್ಮ ಲಂಗ ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದವ, ಈಗೇನು ದೊಡ್ಡ ಗಂಡಸಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೀಯ. ನನಗೆಲ್ಲಾ ಗೊತ್ತು, ಆ ಹೆಂಚಿನಕಟ್ಟೆ ಕಾಳಿಯ ಸಹವಾಸದಲ್ಲಿ ಕಾಡೆಲ್ಲಾ ಅಲೆಯುತ್ತಿದ್ದೆಯಂತೆ. ಪೋಲೀಸರ ಕೈಗೂ ಸಿಕ್ಕಿಬಿದ್ದಿದ್ದೆಯಂತೆ”. ಈ ಹುಡುಗಿಯರಿಗೆ ಅದೆಲ್ಲಿಂದ ಸಮಾಚಾರಗಳು ದೊರೆಯುತ್ತವೆಯೋ, ಅದೆಷ್ಟು ಅವರ ನೆನಪಿನ ಕೋಶದಲ್ಲಿ ತುಂಬಿರುತ್ತದೋ, ಬ್ರಹ್ಮನೇ ಬಲ್ಲ. ಪ್ರಪಂಚ ಜ್ಞಾನ ಸೊನ್ನೆಯಾದರೂ, ಈ ಹಳ್ಳಿ ಹುಡುಗಿಯರಿಗೆ, ಸುತ್ತಲ ಹತ್ತೂರಿನಲ್ಲಿ ಯಾರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಏನೇ ಅದರೂ, ಯಾರು ಕದ್ದು ಮುಚ್ಚಿ ಹಾದರ ಮಾಡಿದರೂ, ಅವರ ಸುದ್ದಿ ಮಾಧ್ಯಮದಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಬೇಗ ಹರಡಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ನಾನೂ ನಗುತ್ತಾ “ಏನು ಮಾಡೋದು ಗಂಗೆ, ತುಂಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಕೈ ಬಿಟ್ಟ ಮೇಲೆ, ನಾನು ಕಾಳಿ ಕೈ ಹಿಡಿಯಬೇಕಾಯಿತು” ಎಂದೆ ಮತ್ತೆ ಕೆಣಕುತ್ತಾ. “ಆಂ, ಊರಿನವರ ಸಹವಾಸ ಆ ಜಗಳಗಂಟ ನಿಮ್ಮಪ್ಪನಿಗೆ ಬೇಡವಾಗಿತ್ತು. ಶಾಂತತ್ತೆಗೆ ಊರು ಬಿಡೋಕೆ ಮನಸ್ಸಿರಲಿಲ್ಲ, ಮುಳುಗಡೆ ಅಂತ ಸುದ್ದಿ ಬಂದಿದ್ದೇ, ನಿಮ್ಮಪ್ಪ ಜಮೀನು ಮಾರಿ ಪೆಟ್ಟಿಗೆ ಕಟ್ಟಿಬಿಟ್ಟ” ಆದದ್ದೂ ಹಾಗೇ. ನಮ್ಮಪ್ಪನಿಗೆ ದುಡ್ಡಿನ ಭೂತ ತಲೆಯೇರಿ ಕುಳಿತಿತ್ತು. ಸದಾ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ಲಾಭ ಪಡೆಯುವಲ್ಲಿ ನಿಸ್ಸೀಮ. ಜಮೀನನ್ನು ಯಾರದೋ ತಲೆಗೆ ಕಟ್ಟಿ, ಹಣ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಊರು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದ. ಶಾಂತತ್ತೆ ಅಂದರೆ ನಮ್ಮಮ್ಮ, ಊರಿನವರೆಲ್ಲಾ ಬೇಕು.
ಎಲ್ಲೋ ಶಬ್ದವಾಯಿತು, ತುಂಗಾ ಬೆಚ್ಚಿ ನನ್ನ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಳು. ಅವಳಿಗೆ ಧೈರ್ಯ ತುಂಬಲು “ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ನಾನಿದೀನಲ್ಲ, ನೀನು ನನ್ನ ತೋಳು ಹಿಡಿದುಕೋ, ನಾನು ನಿನ್ನ ಸೆರಗು ಹಿಡಿದು ಇಬ್ಬರೂ ಕಾಡು ದಾಟೋಣ, ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಈಗ ಮಲೆನಾಡಿನ ಕಾಡುಗಳಲ್ಲಿ ಹಿಂದಿನಂತೆ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಲ್ಲ” ಎಂದೆ. “ಅಯ್ಯೋ, ನಿನ್ನ ನಂಬಿ ಬಾಳು ಕೊಡ್ತೀಯಾ ಅಂತ, ಭಾಮಾ ಇದ್ದಾಗಲೇ ಕೇಳಿದ್ದೆ, ಕೊನೆಗೆ ನೀನು ಭಾಮನ್ನೂ ದೂರ ಮಾಡಿದೆ, ನನ್ನ ಕೈನೂ ಹಿಡಿಯಲಿಲ್ಲ. ಸುಮ್ಮನೇ ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ರುಚಿ ನೋಡಿ, ಕೊನೆಗೆ ಕಾಳಿ ಹಿಂದೆ ಓಡಿ ಹೋದೆ” ಅಂದಳು ನಿಡುಸುಯ್ಯುತ್ತಾ. ಹುಡುಗಿಯರು ಆಪಾದನೆ ಮಾಡುವಲ್ಲಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಮುಂದು. “ನಾನೇನಪ್ಪಾ ಅಂತಾ ಅನ್ಯಾಯ ಮಾಡಿದ್ದು, ಭಾಮಾ ನನ್ನ ರಕ್ತ ಸಂಬಂಧಿ, ನಮ್ಮಿಬ್ಬರಿಗೆ ಮದುವೆ ಆದರೆ, ನಾಳೆ ಹುಟ್ಟೋ ಮಕ್ಕಳು ಅನುಭವಿಸಬೇಕಾಗಲ್ವ. ಅದಕ್ಕೇ ಅವರಿಗೆ ಅದನ್ನ ತಿಳಿಸಿಹೇಳಿದೆ” ಅಂದೆ ಸಮಜಾಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ. ಅವಳೂ ಬಿಡದೇ “ಮದುವೆಗೆ ಮಾತ್ರ, ಈ ಹುಡುಗರಿಗೆ ರಕ್ತಸಂಬಂಧ, ಬರೀ ಸಹವಾಸ ಮಾಡಿದರೆ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ” ಅಂತ ಕೊಂಕಿಸಿದಳು. ನಾನು ಅರೆಕ್ಷಣ ದಂಗಾಗಿ ಅವಳ ಕಡೆ ನೋಡಿದೆ. “ನಡಿಯಪ್ಪಾ, ನಾನೂ ಭಾಮಾ ಖಾಸಾ ಸ್ನೇಹಿತೆಯರು, ಅವಳಪ್ಪ ನೀನು ಮಗಳನ್ನು ಮದುವೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡರೆ ಸಾಕು ಅಂತ ಸಲಿಗೆಯಿಂದಿರಲು ಬಿಟ್ಟರು. ಹಾಗಂತ ನೀನೇನೂ ಅವಳನ್ನ ಬಸುರಿ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಭಾಮಾ ನನ್ನ ಹತ್ರ ಎಲ್ಲಾ ಹೇಳಿಕೊಂಡಿದ್ದಳು. ಕೊನೆಗೆ ನಾನೇ ಪುರೋಹಿತರಿಗೆ ಡಿಮ್ಯಾಂಡ್ ಇರಲ್ವೆ. ಅಲ್ದೆ ಡಿಕೆ ಬಾಯಿ ಬಿಡಲ್ಲ. ನೆಮ್ಮದಿಯಾಗಿರು ಅಂತ ಸಮಾಧಾನ ಹೇಳಿದೆ” ತಿರುಗಿ ನನ್ನ ಕಡೆ ನೋಡಿದಳು. ಅವಳೇ ಕೊನೆಗೆ “ಹಳೇದನ್ನ ಕೆದಕಿದೆ ಅಂತ ಬೇಸರ ಆಯ್ತೇನೋ, ನೀನೇನೂ ಕೆಟ್ಟವನಲ್ಲ ಬಿಡು, ವಯಸ್ಸು, ಸಹವಾಸ” ಅಂತ ಕಣ್ಣು ಮಿಟುಕಿಸಿ, ಕೆನ್ನೆಗೊಂದು ಮುತ್ತು ಕೊಟ್ಟಳು.
ಮಾತಿನ ನಡುವೆ ದಾರಿ ಸವೆದದ್ದು ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ. ನಾನೂ ಹಳೆಯ ನೆನಪಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದೆ. ಅವಳೂ ನಿಡುಸುಯ್ಯುತ್ತಾ “ಯಾರು ಸಿಕ್ಕರೂ ಗಂಡು ಗಂಡೇ, ನನಗೂ ಒಬ್ಬ ನಿಮ್ಮಪ್ಪನಂತೆ ದುಡ್ಡಿನ ಮಾರಿ ಗಂಟು ಬಿದ್ಡಿದ್ದಾನೆ. ಏನೋ ನಮ್ಮಪ್ಪ ಒಂದು ಮುರುಕು ಮನೆ ಎರಡೆಕರೆ ತೋಟದಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟು ವರುಷ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸಿದರು. ಈಗ ನನ್ನ ಗಂಡನಿಗೆ ನಮ್ಮಪ್ಪ ಸತ್ತರೆ, ತೋಟ ಮಾರಿದರೆ ಎಷ್ಟು ದುಡ್ಡು ಸಿಗುತ್ತೇ ಅಂತ ತಲೇ ತುಂಬಾ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ. ಇದುವರೆಗೂ ನಮ್ಮಪ್ಪನ್ನ ಹುರ್ಕೊಂಡು ತಿಂದಿದ್ದು ಸಾಲದು ಅಂತ, ಅವರು ಸತ್ತರೆ ತನಗೇನು ಲಾಭ ಅಂತ ತಿಳಿಯೋಕೇ ಈಗ ನನ್ನ ಅಟ್ಟಿದಾನೆ” ಗಂಡನ್ನ ಬಯ್ಯುತ್ತಲೇ ಆಯಾಸ ಗೊಂಡಿದ್ದಳು. ತಲೆಯಿಂದ ಬೆವರಿಳಿಯುತ್ತಿತ್ತು. “ತುಂಬಾ ಆಯಾಸವಾಯಿತೇನೇ” ಎನ್ನುತ್ತಾ ಸಲಿಗೆಯಿಂದ ಭುಜ ಬಳಸಿದೆ. ಅವಳೂ ನನ್ನ ತೋಳಿನಲ್ಲಿ ಕರಗಿಹೋದಳು. ಅಲ್ಲೇ ಸಮೀಪವಿದ್ದ ಮರದ ಸಮೀಪ ಇಬ್ಬರೂ ಹೋಗಿ, ಅದರ ಬುಡ ಸವರಿ ನಾನು ಕುಳಿತು, ಅವಳಿಗಾಗಿ ಪಕ್ಕ ಜಾಗ ಸವರುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ ತುಂಗಾ ಸೀದಾ ನನ್ನ ತೊಡೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು, ನನ್ನ ಎದೆಗೆ ಒರಗಿಕೊಂಡಳು. ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ನೋಡುವವರು ಯಾರು. ನಾನೂ ಅವಳನ್ನು ತೋಳಿನಲ್ಲಿ ತಬ್ಬಿಕೊಂಡು ಹಣೆಯ ಮೇಲೆ ಮುತ್ತಿಟ್ಟೆ. ಅವಳೂ ಕತ್ತೆತ್ತಿ “ಬೇಸರ ಆಯ್ತೇನೋ” ಎಂದಳು. ನಾನು ನಗುತ್ತಾ “ನಿನ್ನಂತಹಾ ಸುಂದರಿ ತೊಡೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತರೆ… ನಾನೂ ಹುಡುಗ ಅಲ್ವಾ” ಎಂದೆ ಕಣ್ಣು ಮಿಟುಕಿಸುತ್ತಾ. ಹುಸಿಕೋಪ ತೋರುತ್ತಾ, ನನ್ನ ಎದೆಗೆ ಗುದ್ದಿದವಳು, ಇನ್ನೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಮೇಲೇರಿ ತನ್ನ ದುಂಡಾದ ಅಂಡನ್ನು ನೇರ ನನ್ನ ತುಣ್ಣೆಯ ಮೇಲೇ ಊರಿದಳು. ನಾನೂ ಅವಳ ಸೊಂಟ ಬಳಸುತ್ತಾ, ತೋಳಿನಿಂದಲೇ ಅವಳ ಮೊಲೆಗಳನ್ನು ಅಮುಕಿದೆ. ನನ್ನ ಭುಜದ ಮೇಲೆ ತಲೆ ಊರುವ ಮುನ್ನ ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಕೆನ್ನೆಗೆ ಮುತ್ತಿಟ್ಟಳು. ಅವಳ ತಲೆ ನೇವರಿಸುತ್ತಾ ಅವಳೆಡೆ ತಿರುಗಿದೆ. ಅವಳು “ಬೇಡಾ ಡಿಕೆ” ಅಂತ ಕೊಸರಾಡುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ನನ್ನ ತುಟಿಗಳು ಅವಳ ತುಟಿಗಳಿಗೆ ಮುತ್ತಿಕ್ಕಿದ್ದವು.
ತುಂಗಾ ತುಂಬಾ ಜೋರಿನ ಹುಡುಗಿ. ನಮ್ಮ ಜೊತೆಯವರೆಲ್ಲಾ ಅವಳನ್ನ ಬಜಾರಿ ಅಂತಲೇ ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದುದು. ಮದುವೆಯಾಗಿ ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆಯುವುದರೊಳಗೆ ಬೆದರಿದ ಜಿಂಕೆಯಾಗಿದ್ದಳು. “ನಾವು ಚಿಕ್ಕವರಿದ್ದಾಗಲೇ ಬದುಕು ಸುಂದರವಾಗಿತ್ತಲ್ವ” ಎಂದಳು, ನನ್ನ ತೊಡೆಯ ಮೇಲೆ ನೆಟ್ಟಗೆ ಕೂರುತ್ತಾ. “ಹಾಂ ನನ್ನಂತಹ ಹಸುವಿನಂತಹ ಹುಡುಗರಿಂದ ಹಾಲು ಕರೆದೂ ಕರೆದೂ ಮಜಾ ತಗೋತಿದ್ರಿ” ಅಂದೆ ನಗುತ್ತಾ. ಅವಳ ಮುಖ ಕೆಂಪಾಗಿತ್ತು “ನಿನಗೆ ಅದೆಲ್ಲಾ ಇನ್ನೂ ನೆನಪಿದೆಯಾ”. ಗಂಗಾ ನೆನಪಿಸಿದ್ದು ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ಅವಳೇ ತುಂಟ ಮುಖ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ತನ್ನ ಮೊಲೆ ಕಡೆ ಕೈ ತೋರಿಸುತ್ತಾ “ಈಗ ಬೇಕಾದರೆ ನೋಡು, ನನ್ನ ಮಗುವಿಗೆ ಇನ್ನೂ ಆರು ತಿಂಗಳು, ಅದಕ್ಕೇ ಕೆಚ್ಚಲಿನ ತುಂಬಾ ಹಾಲು ತುಂಬಿಕೊಂಡಿದೆ” ಎಂದಳು. ನಾನೂ ಬಿಡದೇ “ಹಾಲು ಕರೆಯಬೇಕಾ, ಇಲ್ಲಾ ನೇರ ಕಚ್ಚಿ ಕುಡಿಯಬೇಕಾ” ಎಂದೆ. “ಥೂ ನೀನು ತುಂಬಾ ಪೋಲಿ ಆಗಿಬಿಟ್ಟಿದೀಯಾ, ನಮ್ಮಗಳ ಜೊತೆ ಹಸು ತರ ಇದ್ದೆ, ನಾವು ನಿನ್ನ ಚಡ್ಡಿ ಬಿಚ್ಚಿದರೂ ಸುಮ್ಮನೇ ಬಿಚ್ಚಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆ ಕಾಳಿಯ ಸಹವಾಸ ಮಾಡಿದ್ದೇ ಮಾಡಿದ್ದು, ಅವಳು ನಿನಗ ಅದೇನೇನು ಕಲಿಸಿದಳೋ, ಪಾಪದ ಭಾಮಳಿಗೂ ಸ್ವರ್ಗ ತೋರಿಸಿಬಿಟ್ಟೆ” ಎಂದಳು ಹುಸಿಕೋಪ ತೋರಿಸುತ್ತಾ. ನಾನೂ ಅವಳನ್ನು ನನ್ನ ತೋಳಿನಲ್ಲಿ ಬಂಧಿಸುತ್ತಾ, “ಹೋಗಲಿ ನೀನೇ ಹಾಲು ಕರೆಯುವೆಯಂತೆ” ಎಂದೆ ಅವಳ ಕೆನ್ನೆಗೆ ಮುತ್ತು ಕೊಡುತ್ತಾ. ಈ ಬಾರಿ ಅವಳೇ ನನ್ನೆಡೆಗೆ ತಿರುಗಿ, ನನ್ನ ತುಟಿಗೆ ತುಟಿ ಸೇರಿಸಿದಳು. ಇಬ್ಬರೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ತುಟಿಗೆ ತುಟಿ ಕಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಚಪ್ಪರಿಸುತ್ತಿದ್ದೆವು.
ಅವಳನ್ನೆಬ್ಬಿಸಿಕೊಂಡು ಕಾಲುದಾರಿಯಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ಕಾಡಿನ ಒಳಗೆ ಸಾಗಿ ಬಂದೆವು. “ಇಲ್ಲಿ ಕೂರೋಣ” ಎಂದಳು. ನಾನು ಮರಕ್ಕೆ ಒರಗಿ ಕೂತಂತೆಯೇ ಅವಳು ನನಗೆ ಅಭಿಮುಖವಾಗಿ ತೊಡೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಳು. ನನ್ನ ಮುಖವನ್ನು ಸೆಳೆದು ಮತ್ತೆ ಮುಖದ ತುಂಬಾ ಮುತ್ತಿನ ಮಳೆಗರೆದಳು. ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ತುಟಿಗೆ ತುಟಿ ಕಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಚಪ್ಪರಿಸಿದೆವು. ನಾನು ಅವಳ ಸೀರೇ ಸೆರಗು ಜಾರಿಸಿದೆ. ರವಿಕೆಯ ತನಕ ಹೋದ ಕೈ ಹಾಗೇ ಹಿಂದೆ ಸರಿದು, ನಾಚಿಕೆಯಿಂದ ತಲೆ ಬಗ್ಗಿಸಿದಳು. ಕೊನೆಗೆ ನಾನೇ ಅವಳ ರವಿಕೆಗೆ ಕೈ ಹಾಕಿ ಅವಳ ಕುಂಭ ಕುಚಗಳನ್ನು ರವಿಕೆಯ ಬಂಧನದಿಂದ ಬಿಡಿಸಲಾರಂಬಿಸಿದೆ. ಅವಳು ತಡೆಯಲಿಲ್ಲ. ಒಂದೊಂದೇ ಹುಕ್ಸ ಕಳಚುತ್ತಾ ರವಿಕೆ ಹಿಂದಕ್ಕೆಸರಿಸಿದೆ. ಅವಳದನ್ನು ತೋಳಿನಿಂದ ಜಾರಿಸಿ ತಗೆದುಹಾಕಿಬಿಟ್ಟಳು. ಬೆವರ ಹನಿಗಳು ಮುತ್ತಿನ ಹನಿಗಳಂತೆ ಅವಳ ಎದೆಯಲ್ಲಾ ಹರಡಿದ್ದವು. ತುಂಬಿಕೊಂಡ ಅವಳ ಮೊಲೆಗಳು ಬ್ರಾದ ಹಿಡಿತದಲ್ಲಿ ಭದ್ರವಾಗಿದ್ದವು. ಮುಂದುಗಡೆಗೇ ಇದ್ದ ಅವಳ ಬ್ರಾದ ಹುಕ್ ಸಡಿಲಿಸುವಾಗಲೇ, ತುಂಗಾ ಅದನ್ನು ತೋಳಿನಿಂದ ಸರಿಸಿದ್ದಳು. ಸೊಂಟದ ಮೇಲೆ ಬೆತ್ತಲೆಯಾಗಿ ಹಾಗೇ ನನ್ನ ಮೇಲೊರಗಿದಳು. ನಾನು ಅವಳನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ತಬ್ಬಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಆಶ್ರುಧಾರೆ ಹರಿದಿತ್ತು. ಅವಳನ್ನು ಹಾಗೇ ಎದೆಯ ಮೇಲೆ ಒರಗಿಸಿಕೊಂಡು ತಲೆಯ ಕೂದಲು ನೇವರಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಪಾಪ ಎಷ್ಟು ದಿನಗಳ ದು:ಖ ಅಲ್ಲಿ ಮಡುಗಟ್ಟಿತ್ತೋ. ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೆತ್ತ ತಾಯಿಯೂ ಇಲ್ಲ. ತುಂಬು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಆಗಾಗ ಅವಳ ನೆತ್ತಿಯ ಮೇಲೆ ಹೂಮುತ್ತುಗಳನ್ನಿಡುತ್ತಿದ್ದೆ.
ಹೆಣ್ಣು ಹೂವಿನಂತಹ ಹೃದಯ ಹೊತ್ತ, ಮಮತೆಯ ಕಡಲು ಎಂಬುದು ನಮಗೆ ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಮರೆತೇಹೋಗುತ್ತದೆ. ಕಾಮದಾಟ ಆಡುವ ಆ ಮೊಲೆಗಳೇ ಎಷ್ಟೋ ಕಂದಮ್ಮಗಳ ಜೀವಜಲದ ಸ್ರೋತ. ಎಳೆಯ ಕಂದಮ್ಮಗಳಾಗಿದ್ದಾಗ ನಮ್ಮ ಬದುಕು ಕಟ್ಟಿಕೊಟ್ಟ ಮೊಲೆಗಳ ಮೇಲೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನಿಗೂ ಅದೇನೋ ಅವ್ಯಕ್ತ ಪ್ರೀತಿ. ಕವಿಗಳಿಂದ ದಾರ್ಶನಿಕರವರೆಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ಕುಚಗಳನ್ನು ಹಾಡಿ ಹೊಗಳಿದವರೇ. ಈ ಕಾಮಗಂಗೆಯ ಮೂಲ ಸ್ತ್ರೀಯ ಯೋನಿಯೇ ಅಲ್ಲವೇ ನಮ್ಮನ್ನು ಈ ಜಗತ್ತಿಗೆ ತಂದ ಪ್ರವೇಶದ್ವಾರ. ಪ್ರೀತಿ, ಗೌರವ, ಕಾಮ ಇವು ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಹೊಂದಿಕೊಂಡಿರಬೇಕಾದ ಆಯಾಮಗಳು. ನಾವೇ ಕಾಮವನ್ನು ಹೊಲಸು ಮಾಡಿ, ನಮ್ಮ ಹುಟ್ಟಿನ ಮೂಲದ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಅಸಹ್ಯ ಹುಟ್ಟುವಂತೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡೆವೆ. ನಮ್ಮ ದೇಹದ ಜೀವಾಂಕುರಕ್ಕೆ ಬೀಜ ಬಿತ್ತಿದ ಶಿಶ್ನ, ಯೋನಿಗಳು ಶಿವ ಶಕ್ತಿಯ ಸ್ವರೂಪ ಎಂದರೆ ಇಂದು ಜನ ಕಲ್ಲಿಲ್ಲಿ ಹೊಡೆದು ಕೊಂದುಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಅದೇ ಅಸಹ್ಯವಾದರೆ ನಮ್ಮ ಬದುಕೆಲ್ಲಾ ಹೊಲಸೇ, ಹೀಗಾದರೆ ಮುಂದೆ ಮನುಕುಲ ಉಳಿದೀತೇ. ನಿಮಗೇನನ್ನಿಸುತ್ತೆ dikdars[email protected]. ನನ್ನ ಮಾತಿನಿಂದ ನಿಮ್ಮ ಧಾರ್ಮಿಕ ಭಾವನೆಗೆ ಧಕ್ಕೆಯಾಗಿದ್ದರೆ ಕ್ಷಮಿಸಿ. ನನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಸರಿ ಎನ್ನುವುದಾದರೆ, ಕಾಮ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಸಮಾನ ಗೌರವದ, ಪೂಜನೀಯ ಸ್ಥಾನ ಕೊಡೋಣ. ಬದುಕು ಸಮರಸವಾಗಲಿ.